Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο περίεργο είναι το γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία έχει μπει παντού στη ζωή μας, αλλά ο τρόπος που επικοινωνούμε με την πολιτική παραμένει σχεδόν ίδιος.
Φαντάζομαι λοιπόν μια μέρα να υπάρχει μέσα στη Βουλή μια τεράστια οθόνη. Όχι για διαφημίσεις, γραφήματα ή κομματικά μηνύματα. Μια οθόνη που θα δείχνει σε πραγματικό χρόνο τι σκέφτεται ο κόσμος για αυτά που συζητιούνται εκείνη τη στιγμή.
Την ώρα που ένας βουλευτής μιλάει για ένα νομοσχέδιο, ο κόσμος θα μπορεί να εκφράζει τις απόψεις του, τις απορίες του και τους προβληματισμούς του. Όχι απλά να γράφει κάπου ένα σχόλιο που θα χαθεί μέσα στα social media, αλλά να ξέρει ότι η άποψή του μπορεί πραγματικά να φτάσει μέσα στη Βουλή.
Αυτό για μένα είναι το σημαντικότερο. Να μπορεί ο πολίτης να νιώθει ότι δεν είναι απλά θεατής.
Σήμερα στην πράξη ψηφίζουμε κάθε 4 χρόνια και μετά η συμμετοχή μας περιορίζεται αρκετά. Μπορούμε να συζητάμε, να γράφουμε, να διαφωνούμε, να κάνουμε αναρτήσεις, αλλά όλα αυτά συνήθως μένουν έξω από το σημείο όπου παίρνονται οι αποφάσεις.
Η τεχνολογία θα μπορούσε ίσως να αλλάξει αυτό το πράγμα.
Ας πούμε ότι συζητείται ένα νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Εκείνη τη στιγμή χιλιάδες πολίτες μπορεί να έχουν τις ίδιες απορίες. Πώς θα επηρεαστούν οι μικρές επιχειρήσεις; Τι θα γίνει με τους ελεύθερους επαγγελματίες; Πόσο θα κοστίσει αυτό το μέτρο στο κράτος; Ποιοι τελικά θα πληρώσουν περισσότερο;
Το πρόβλημα είναι ότι αν γράψουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κανένας δεν μπορεί να καθίσει να διαβάσει όλα αυτά τα μηνύματα.
Και εδώ πιστεύω ότι ο AI θα μπορούσε να παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο.
Όχι όμως να αποφασίζει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο.
Ο AI θα μπορούσε απλά να οργανώνει αυτά που λέει ο κόσμος.
Αν για παράδειγμα 50.000 άνθρωποι γράφουν με διαφορετικό τρόπο ότι ανησυχούν για τις μικρές επιχειρήσεις, ο AI θα μπορεί να καταλάβει ότι όλοι αυτοί μιλάνε ουσιαστικά για το ίδιο θέμα.
Αντί λοιπόν να εμφανίζονται 50.000 σχόλια, θα μπορούσε να εμφανίζεται στην οθόνη κάτι πολύ απλό.
«Χιλιάδες πολίτες εκφράζουν ανησυχία για το πώς το συγκεκριμένο μέτρο θα επηρεάσει τις μικρές επιχειρήσεις».
Και από κάτω να εμφανίζεται η πιο συχνή ερώτηση που κάνει ο κόσμος.
Εκεί θα ήθελα να δω τον βουλευτή να απαντάει.
Γιατί σήμερα πολλές φορές η πολιτική συζήτηση γίνεται μεταξύ πολιτικών. Ο ένας απαντάει στον άλλον, τα κόμματα απαντούν μεταξύ τους και ο πολίτης μένει απ' έξω.
Με ένα τέτοιο σύστημα ο κόσμος θα μπορούσε να βρίσκεται μέσα στη συζήτηση χωρίς φυσικά να χρειάζεται να βρίσκονται εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στο κτίριο της Βουλής.
Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι μπορεί να λύσει η τεχνητή νοημοσύνη. Το πρόβλημα της κλίμακας.
Είναι αδύνατο να ακούσεις έναν έναν εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι όμως πλέον δυνατό να πάρεις εκατομμύρια απόψεις, να τις οργανώσεις και να καταλάβεις ποια θέματα επαναλαμβάνονται περισσότερο.
Θα μπορούσε επίσης να ξεχωρίζει ποιες είναι πραγματικές ερωτήσεις και ποιες είναι απλά σχόλια.
Άλλο να γράψει κάποιος «διαφωνώ τελείως» και άλλο να ρωτήσει «σε ποια οικονομική μελέτη βασίστηκε αυτή η απόφαση;».
Μια τέτοια ερώτηση έχει πολύ μεγαλύτερη αξία για τη δημόσια συζήτηση και θα μπορούσε να εμφανίζεται ξεκάθαρα μπροστά στους βουλευτές.
Ένα ακόμα πράγμα που θα είχε ενδιαφέρον είναι το fact checking.
Αν ένας πολιτικός χρησιμοποιήσει κάποιο στατιστικό στοιχείο, ο AI θα μπορούσε να εντοπίζει την επίσημη πηγή και να τη δείχνει εκείνη τη στιγμή στην οθόνη.
Δεν θα ήθελα να βλέπω ένα μηχάνημα να γράφει «αλήθεια» ή «ψέμα». Αυτό πάλι θα έδινε υπερβολική δύναμη στο ίδιο το σύστημα.
Θα προτιμούσα να δείχνει απλά τα στοιχεία και την πηγή.
Μετά ο καθένας μπορεί να κρίνει μόνος του.
Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε εύκολα να γίνει επικίνδυνο αν δεν ήταν πραγματικά διαφανές.
Για παράδειγμα, ποιος θα αποφάσιζε ποια σχόλια θα εμφανίζονται;
Ποιος θα αποφάσιζε ποια άποψη είναι σημαντική και ποια όχι;
Αν αυτό γινόταν με έναν κλειστό αλγόριθμο που κανείς δεν ξέρει πώς λειτουργεί, τότε ουσιαστικά ο ίδιος ο αλγόριθμος θα μπορούσε να αποκτήσει πολιτική δύναμη.
Για αυτό θεωρώ ότι ένα τέτοιο σύστημα θα έπρεπε να είναι όσο γίνεται πιο ανοιχτό και διαφανές.
Θα έπρεπε να γνωρίζουμε με ποιον τρόπο ομαδοποιούνται οι απόψεις και γιατί κάτι εμφανίζεται στην οθόνη ενώ κάτι άλλο όχι.
Υπάρχει φυσικά και το θέμα των bots.
Αν κάποιος μπορεί να δημιουργήσει χιλιάδες ψεύτικους λογαριασμούς και να στέλνει συνεχώς το ίδιο μήνυμα, τότε μπορεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι μια άποψη υποστηρίζεται από τεράστιο μέρος της κοινωνίας.
Άρα θα χρειαζόταν κάποιος τρόπος να γνωρίζουμε ότι πίσω από κάθε συμμετοχή υπάρχει πραγματικός άνθρωπος.
Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να προστατεύεται και η ιδιωτικότητα του πολίτη.
Δεν θα ήθελα κάθε πολιτική άποψη που εκφράζει κάποιος να είναι για πάντα συνδεδεμένη δημόσια με το όνομά του.
Άρα και εκεί χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι ότι δεν πρέπει να ακούμε μόνο την πλειοψηφία.
Αν το 80% λέει κάτι και το 20% διαφωνεί, αυτό δεν σημαίνει ότι το 20% δεν έχει τίποτα σημαντικό να πει.
Μερικές φορές μια μικρότερη ομάδα μπορεί να εντοπίζει ένα πραγματικό πρόβλημα που οι περισσότεροι δεν έχουν δει ακόμα.
Άρα ο AI δεν πρέπει να λειτουργεί απλά σαν μετρητής δημοτικότητας.
Πρέπει να βοηθάει να ακούγονται και διαφορετικές απόψεις.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή την ιδέα είναι ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει όλο το πολίτευμα.
Δεν λέω ότι πρέπει να καταργήσουμε τους βουλευτές ή να κάνουμε δημοψήφισμα από το κινητό μας για κάθε απόφαση.
Η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτό.
Αυτό που λέω είναι ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο τρόπο επικοινωνίας μεταξύ του πολίτη και αυτών που τον εκπροσωπούν.
Γιατί σήμερα η τεχνολογία μάς επιτρέπει να επικοινωνούμε με ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα σε δευτερόλεπτα.
Μπορούμε να κάνουμε τραπεζικές συναλλαγές από το κινητό.
Μπορούμε να δουλεύουμε από διαφορετικές χώρες.
Μπορούμε να έχουμε τηλεδιάσκεψη με εκατοντάδες ανθρώπους.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που επεξεργάζονται τεράστιο όγκο πληροφοριών.
Και όμως η πολιτική επικοινωνία πολλές φορές εξακολουθεί να είναι μονόδρομος.
Ο πολιτικός μιλάει και ο πολίτης ακούει.
Εγώ θα ήθελα να δω αυτό να αλλάζει.
Θα ήθελα κάποια στιγμή να βλέπω έναν βουλευτή να μιλάει και πίσω του να εμφανίζεται η πραγματική αντίδραση του κόσμου.
Να βλέπει ότι χιλιάδες άνθρωποι ζητούν απάντηση για ένα συγκεκριμένο θέμα.
Να βλέπει ότι υπάρχει ένας προβληματισμός που επαναλαμβάνεται συνεχώς.
Και να πρέπει να απαντήσει σε αυτό.
Όχι απαραίτητα να συμφωνήσει.
Αλλά να το ακούσει.
Για μένα αυτό θα ήταν ίσως μια πραγματική εξέλιξη της δημοκρατίας.
Όχι μια δημοκρατία όπου ο AI αποφασίζει.
Μια δημοκρατία όπου ο AI βοηθάει τον πολίτη να ακουστεί.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη προσφορά της τεχνητής νοημοσύνης στην πολιτική να μην είναι ότι θα μας πει τι πρέπει να κάνουμε.
Ίσως να είναι ότι, για πρώτη φορά, μπορεί να μας βοηθήσει να ακούμε πραγματικά τι λένε εκατομμύρια άνθρωποι ταυτόχρονα.
Φόρτωση σχολίων…